Tradycyjna gimnastyka, czyli gimnastyka sportowa wywodzi się wprost ze starożytności. Służyła ona harmonii w rozwoju ciała i sprawności fizycznej. Od pierwszych igrzysk jest dyscypliną olimpijską, mimo pewnych modyfikacji nigdy nie została usunięta z programu żadnych igrzysk. Za ojca nowoczesnej gimnastyki uznaje się Johanna Heinricha Pestalozziego, który stworzył podstawy do zasad wychowania fizycznego.
Z czasem, mniej więcej od połowy XIX wieku gimnastykę zaczęto traktować jako sport wyczynowy, szczególnie po II wojnie światowej zyskała ona ogromny rozgłos dzięki zawodnikom ze Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, którzy wykazali się niezwykłym talentem i samozaparciem w tej jakże wymagającej dyscyplinie. Od 1895 roku organizuje się mistrzostwa świata w tej dyscyplinie, zaś od roku 1957 roku odbywają się mistrzostwa Europy. W trakcie zawodów kobiety muszą wykonać cztery ćwiczenia, mężczyźni o dwa więcej. Każda z konkurencji jest rozgrywana oddzielnie i w wieloboju, indywidualnie i drużynowo.
Polska może się obecnie pochwalić osiągnięciami Leszka Blanika, który skokiem przez stół gimnastyczny wywalczył brązowy medal w Sindey w 2000 roku i osiem lat później złoty na olimpiadzie w Pekinie, w tej samej konkurencji.